28 Haziran 2013 Cuma

7 yaş ikinci bunalım dönemiymiş

Cuma, Haziran 28, 2013 17
anneliğim boyunca kendimi bu kadar çaresiz, ne yapacağını bilemez hissettiğim bir dönem olmamıştı. elif' le sürekli çatışmalar yaşadığımız günlerdeyiz. neredeyse 6,5 yaşında olan kızımın bile bile yanlışlar yapmasını, yasak olanları zorlamasını, bu kadar asi ve otorite karşıtı olmasını anlayamıyorum. uyarılarımız sonuçsuz, diyaloglarımız etkisiz kalıyor. hiç ciddi olamıyoruz, sürekli her şeye gülüp dalga geçiyor. onun kontrolsüz ve amaçsız bu hareketliliği eren' e de yansıyor. aralarındaki yaş farkının az olmasının dezavantajını yaşıyoruz. güçlü bir ittifakları var ve birlikte disipline olmaları çok daha güç. böl-yönet tekniğini kullanmak zorunda kalıyorum. 

sabrımın taştığı, kırıcı ve yıkıcı olduğum, sinirden ağladığım anlar oluyor. elif' e göre hep bizim isteklerimiz oluyormuş. biz hep emrediyor, o ise özgür olamıyormuş. uslu olmak istemiyor, kendi isteklerine göre yaşamak istiyormuş. evi terk edip sokakta (tehlikeleri bildiği halde) yaşayabilirmiş çünkü bizden bıkmış...

anladığım kadarıyla; nasıl ki 2 yaş bebeklikten (0-2 yaş bebeklik) çocukluğa geçiş dönemi (2-6 yaş ilk çocukluk) ise; 7 yaş civarı da ilk çocukluktan ergenlik öncesi çocukluğa geçiş dönemi (6-11 yaş son çocukluk) ve bu geçişler de bazı çocuklarda daha sancılı oluyor... literatürde 7 yaş ikinci buhran dönemi diye geçiyor ve bir annenin bu dönem ile ilgili tespitleri de düşünce ve duygularımı sınıflandırmamda yardımcı oldu. biraz rahatladım çünkü elif' in yaramazlıktaki, tehlikeli işler ve yanlış olduğunu bildiği şeyler yapmaktaki yaratıcılığı konusunda çaresiz durumdaydım. en azından gelişim dönemlerinden birindeyiz diyebiliyorum ve bu dönemi daha rahat atlatmanın yolunun da sevgiden (koşulsuz sevgiden) ve sabırdan (sonsuz sabırdan) geçtiğini biliyorum... 

önümüzde bir de düşünmek bile istemediğim aslanlar gibi ergenlik dönemini (11-20 yaş ergenlik) duruyor. bu süreçlerden geçen tüm annelere bol bol sabır diliyorum!

17 Haziran 2013 Pazartesi

mezuniyet

Pazartesi, Haziran 17, 2013 14




  

seni ilk hissettiğim andan bugüne kadar varlığınla hep mutlu oldum... otorite tanımaz, asi, disiplinsiz, fazla cesaretli, tehlikelere açık yanın beni ne kadar ürkütse de; içindeki derin merhamet, empati gücü ve fedakarlık kendine hayran bıraktı... şimdiden yaşamaya başladığımız çatışmalar ve güç savaşları ergenlik döneminde ilişkimize stratejik yaklaşmamız gerektiğini, bu işin kolay olamayacağını işaret ediyor. 

seninle bir dönemi daha kapatıyoruz. 2009 eylül' ünde kreşe başladığında 2,5 yaşındaydın, dört yıllık bu serüvenden 6,5 yaşında ilköğretim öğrencisi olarak çıkıyorsun... sana baktığımda 128 cm ve 28 kg luk neredeyse beni yakalamış bir genç kız adayı görsem de; içinde hiç durmadan oyun oynamak isteyen, hayatı ciddiye almayan, eğlence ve aksiyon odaklı bir çocuk var... 

kreş mezuniyetini büyük bir duygusallıkla izledik. kendi adıma çocuklarımın akademik başarılarından çok; attıkları adımların, aldıkları kararların ve hayattaki duruşlarının beni daha fazla gururlandıracağını düşünüyorum. yolun açık, bahtın güzel olsun kızım...
DEVAMINI OKU

3 Haziran 2013 Pazartesi

#direngeziparkı #direnankara

Pazartesi, Haziran 03, 2013 18




















eyvallah eyvallah; çocuklarıma devlet yöneticilerinin, kolluk güçlerinin ve kamu görevlilerin de yanlış uygulamalar yapabileceğini, halk kavramını, kötü yönetimi, hak istemeyi, direnmeyi, umudu, doğa sevgisini, hayvan sevgisini anlatabildim. hayatın gül bahçesi olmadığını öğrenmelerinin bedeli gözlerindeki korku ve uzun sessizlikleri oldu... tam ümidim küllenirken bir şaşkınlık ateşi oldu yüreğim, eyvallah...