geçmişe yolculuk

geçmişe yolculuklar neden hep insan kendisiyle uzun süre yalnız kalınca başlar? isimler, yüzler, anılar, keşkeler insanın başına üşüşür... her gün biraz daha derinlere, yıllarca kapalı kalmış üzeri tozlu anılara yol aldıkça bir kaç ışık huzmesi unutulmaya yüz tutmuş yerleri aydınlatır. bazen gördüklerimiz bizi gülümsetir, bazen hüzünlendirir...

elif doğduğunda ve ben uzun süre evde konuşamayan beni anlamayan bir bebekle yalnız kaldığımda geçmişi düşünmeye başladım... üniversite arkadaşlarım ilk duraktı, tek tek hepsini düşünüyordum, yaşarken durup düşünecek vaktim olmayan detayları sınıflandırarak, bir nevi arşiv çalışması yapıyordum. sonra daha ileriye lise yıllarıma uzandım, tanrım o çocuk ben olamazdım ve umarım elif benim gibi olmazdı... derslerim fena sayılmazdı ama dershane ve okul, sosyal hayatıma açılan kapının sadece anahtarlarıydı...

eren doğup da bebekli hayatın "alt temizle, emzir, gaz çıkar, uyut"tan oluşan rutini başladığında ise sessiz çocukluğumun ürkek anılarına yani en derinlerine kırdım dümeni; "çocukluk günlerim ve ailem"...

beni en çok yaralayanlar, en savunmasız hissettirenler, en yoğun duyguları yaşatanlar, en büyük kırgınlıklarım, en büyük pişmanlıklarım, pansumanla iyileştirmeye, yara bandıyla kapatmaya çalıştıklarım hep bu günlere aitti... çocuk olmak çabuk kanmak, savunmasız olmak, kaderine razı olmak, çare bulamamaktı... örselenen ruhumu rahatlatmak için bulduğum savunma mekanizmaları, yetişkin hayatımda karakterim olacaktı: sessiz, uyumlu, ılımlı, kalabalıklar içinde kaybolup yitmeye, mümkün olduğunca fark edilmemeye çalışan ben....

geçmişi düşünmek kaçınılmaz olarak, kaderin her birimize çizdiği rollerin şekillenmeye başladığı döneme, çocukluğa götürüyor insanı... beni tekrar çocukluğumla buluşturan, satır aralarında kendimi bulduğum sevgili ayşe' nin kozasına teşekkür ediyorum...

illüstrasyon:amanda cass
Share on Google Plus

Anne Kaleminden

Yazmak hayatımın her döneminde kendimi ifade edebildiğim en iyi yöntem oldu ve şimdi çalışan iki çocuklu bir annenin arta kalan zamanlarında biriktirdiklerini yazarak paylaşmaya çalışıyorum.

25 yorum:

  1. Benim çok oluyor geçmişe yolculuklarım. Özellikle yatmak için yatağa geçtiğimde. hep beni etkileyen anılarımın içinde buluyorum kendimi. ve hep keşke diyorum.
    keşkelerim o kadar çok ki. hakikaten çok zayıf bir karakterim var. ve bu beni çok üzüyor :(
    inşallah kızım bana benzemez.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. keşkelerin çok olduğu zayıf olduğunu göstermez ki... bir de demek ki geçmişle bir hesaplaşma yaşamamız gerekiyor, bunca sık aklımıza geldiğine göre...

      Sil
  2. Sayenizde bir kaç hazine buldum...
    Can-ı gönülden teşekkür ederim...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. benim bulmama da deli anne vesile oldu :) samimiyet şu sanal alemde bile nasıl sıyrılıp, insanın yüreğine dokunuyor değil mi :)

      Sil
  3. Çok güzel bir yazı. Hepimizi özetleyen. Galiba ben de geçmişi fazlasıyla düşünüp yaşayanlardanım. ara ara gitmiyorum:) ara ara günümüze dönüyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ebru, evet sende fark ediyorum biraz onu :) hep derler ya "asıl olan andır" diye oysa ne zor yakalamak bazen şu anı....

      Sil
  4. evet evet ben de İskoçya'da boyuna o küçük kızla tepişiyorum:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. iskoçya' ya da gitsen küçük kız peşinden geliyor de mi :) vee iyi ki ayşe' yi tanıştırdın bize :)

      Sil
  5. Birkaç gündür içim kıpır kıpırdı Ankaraya gelmeye gün sayıyorum...Ankarayı özledikçe sizin gibi ankarada yaşayan şanslı annelerin bloğunu okurdum...
    Şimdi sayfanızda adımı görünce içimin kıpırtısı arttı arttı çoştu...
    ne desem az gelir...
    O kadar çok benzer yönlerimiz var ki...en baştan beri çocukluktan beri...
    iyi ki delianne var...ben sizi tanıyordum ama sizin sessiz takipçinizi tanımanıza vesile oldu...
    ahh delianne nelere vesile olduğunu bir bilsen...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. seni tanıdığım için ben de çok mutluyum, samimi olduğun satırlarından o kadar belli oluyor ki ve bu çok az kişide var inan... devam diyorum :)))

      Sil
  6. Ben de okurken çok duygulandım çok güzel bir yazı..Çocukluğuma ben de dönerim ama ne zaman düşünsem o gün mutsuz dolaştığımı görüyorum sık sık dönmem şu anı anlamlı yaşamayı istiyorum.Ama geçmişimiz bizle geliyor hep.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet en sağlıklısı şu anı yaşamak zaten... bu geri dönüşler çok sık olmuyor, ben kendimle uzun süre yalnız kaldığımda çok sık yaşıyorum. bir kaç kişi var aklımda çok sevdiğim hep onları düşünüyorum, şu an napıyorlar diye... çok teşekkür ediyorum yazı hakkındaki düşünceleriniz için :)

      Sil
  7. Ben öyle zamanlarda en çok da "ln keşke şimdiki aklım olsaydı şöyle şöyle yapardım!.. diyorum. Zaman ve yaşanmışlıklar gerçekten olgunlaştırıyor insanı.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. burcu o konudaki en büyük keşkem öğretmen olmak :) şimdiki aklım olsa kesin öğretmen olurdum ben, şubat tatillerinde, yaz tatillerinde çocukları ne yapacağım diye düşünüyorum şimdiden kara kara :)

      Sil
  8. çok duygalndırıdın bei canım her postan gibi bu da beni dukundu kendimi aynada görmüş gibi oldum.İçten yazaların için teşekkürler iyiyki seni tanımışım.bu posta çook iyi geldi bana.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. fikriye'cim ne kadar naziksin, asıl ben bu güzel sözlerin için teşekkür ediyorum seni ve sanberk'i öpüyorum :)))

      Sil
  9. Benim de geçmişe uzanan bazen ders çıkardığım bazen tebessüm ettiğim bazen keşke dediğim anlar oluyor.
    Çocukluğun o masum,naif avareliğini özlüyorum.
    Anne olunca annemim dünyasını hep meark ettim acaba o ne yapmıştı bu durumda diye nasıl bir dünyadaydı diye.
    Onları anlamak ve sanırım yavaş yavaş büyümek...
    güzeldi yazınız:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. anne olmadan insan annesini anlayamıyor. çocuklar ne kadar büyürse annelerimizi o kadar anlıyoruz bence :)teşekkürler...

      Sil
  10. I am not sure where you are getting your info, but great topic.
    I needs to spend some time learning more or understanding more.
    Thanks for great information I was looking for this information for my mission.
    my web site: man utd transfer news 2012

    YanıtlaSil
  11. su gibi okudum yazını kalemine sağlık vanım. Bende ateşe bakarken geçmişe dönüyorum, hepimizin geçirdiği evreler olsa gerek. Cocuklardık parlak yıldızlardık o zaman dizeleri aklıma gelir hep

    İçimizdeki çocugu hiç kaybetmeyelim cocuklarımıza onu sureklı göstermek zorundayız

    Sevgiyle ışıkla

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. geçmiş zamanlarda insanların ateşe tapması boşuna değilmiş diye düşünürüm, gerçekten ateşin büyüleyici bir yönü var.. ben de çok severim ateşi seyretmeyi :) teşekkürler...

      Sil
    2. :)))) oglumun adi Ates :))

      Sevgiler :)

      Sil
  12. great points altogether, you simply received a new reader.
    What may you suggest about your submit that you simply made
    a few days ago? Any sure?
    My homepage :: transfer news arsenal now

    YanıtlaSil
  13. İnsanların yaşadıkları ne tuhaf. Birkaç gündür aklımda olana bak: "insanın okulda değil, evde aldığı sosyal eğitim aklında kalıyor". Hep o ilkokul öncesi devredeki çocukluğumuza dönüp dönüp durmamız bundan mı acaba? 7'ye kadar olanlar yani...

    Çocukluğumuzu çok severim ben. Hüzünlenince dönerim genelde, beni mutlu eder. Kendimi sevmemi sağlar o günlerin kokusu, düşüncesi, anıları. Benim keşkelerim 20'li yaşlarda genelde. Dönmeyi sevmediğim, yine de dönüp dönüp durduğum.

    Ah be Nihan, bam teli yine...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bence de 7 ye kadar olanlar daha önemli ve aile içinde alınan eğitim daha kalıcı... okulda genellikle akademik eğitim ve kurallar var çünkü. mutlu bir çocukluk geçirdiğin belli yazdıklarından, umarım biz de aynını verebiliriz çocuklarımıza :)))

      Sil

haydi söyle :)