10 Aralık 2010 Cuma

evde tek başıma

bu hafta uzun zamandır gündemimde olan ama bir türlü zaman ve cesaret olarak kendimi hazır hissetmediğim küçük bir cerrahi işlem geçirdim. iki tanesi boynumda, biri çenemde, biri burnumda ve biri de alt göz kapağımda olmak üzere tam beş tane ben aldırdım. hamileliklerim süresince büyümüşlerdi ve bu durum hem estetik açıdan beni çok rahatsız ediyordu hem de tıbbi açıdan alınması gerekiyordu. müdehaleyi plastik cerrah yaptı, göz kapağımdaki dışında son derece kolay, ağrısızdı. ancak göz kapağımdaki yarım saat kadar sürdü, yerleşim yeri açısından alınması zordu, benim açımdan ise anestezisi bile zor oldu. gözümün önünde bıçaklar, makaslar, iğnelerle zor dakikalardı. artık bitmesinden başka hiç birşey düşünemediğim anlardı. sonrasında ise kızarıklık, şişlik, zonklama, batma vardı ilk gün ama ikinci günden itibaren gayet konforluydum. bu operasyonun bana bir getirisi de üç gün istirahatli olmak ve evde geçirdiğim yalnız zamanlar oldu.

efendim, üç günlük kıymetli istirahatimin ilk gününü, yani işlem sonrasını annemin evinde, anne şefkati altında biraz nazlanarak, şımartılarak geçirmek ruhuma çok iyi geldi. daha sonra evde bir başıma olduğum günlerde ise saat onbirlere kadar uyumalar, film eşliğinde yapılan kahvaltılar, koltukta yayılarak tv izlemeler, gelsin çaylar gitsin kahveler, kendimle geçirdiğim zamanlar, evdeki bu huzur bu sessizlik, aman allahım rüya gibiydi herşey... ne kadar özlemişim ve ne kadar ihtiyacım varmış buna. yalnız başına yemek yapmak, temizlik yapmak bile ne keyifliymiş...

keşke herşeye rağmen şu yakamı bırakmayan, iç kemirici vicdan azabı da olmasaydı... sabahları çocukları arabaya bindirip, el sallamak ve acaba eren i bari yollamasam mı bugün kreşe diyen beynimin içindeki sesleri bastırmak, ne biçim anneyim ben çocukları kreşe yollayıp keyif çatıyorum diyen taraflarımı susturmayı başarmak keşke daha kolay olabilseydi... çevremde benden daha rahat anneler var, görüyorum ve çok özeniyorum... çocukları bakıcıya bırakıp sinemaya gidebilmek ya da minicikken arkadaşlarla buluşup, annelik-bebekler dışında sohbet edebilmek ve bunları yaparken de hakkını vererek vicdanen rahat olabilmek çok güzel bence. güzel olmasının dışında gerekli de... içimdeki bu vicdan rahatsızlığı, raporluyken bile peşimi bırakmayan bu şey ne ve geçecek mi... çok mu abartıyorum anneliği, melankoliğimdir de zaten, bu adanmışlık hissi rahatsız ediyor biraz da, ruhum esir kaldı minicik kalplerinde meleklerimin...

20 yorum:

  1. Öncelikle geçmiş olsun , hakikaten zor bir operasyon olmuş yüzünüzün çeşitli bölgeleri . Hiç de vijdan azabı duymayın bence keyfinizden rapor almamışsınız netice de sağlık için eh siz sağlıklı olun ki çocuklarla daha güzel vakit geçirebilin . Ben de oğlumu bırakıp sinemaya gitmek istiyorum ,ya da arkadaşlarımla buluşmak ama yapamıyorum ne yazık ki ...

    YanıtlaSil
  2. Nihan'ım canım çook geçmiş olsun.. şükür atlatmışsın da.. senin vicdan azabı sanırım her annede var.. belki biraz daha fazla ya da az.. Allah onların eksikliğini göstermesin, sağlıklı sihhatli olsunlar da biraz yalnızlık da en insani istek aslında be canım ya.. üstelik keyfine evde değilsin ya.. hastasın tadını çıkar .. öperim

    YanıtlaSil
  3. Geçmiş olsun...
    Aynı vicdan az<aplarından bende de var.Evle ilgili bir iş yaparken ve o sırada kuzum kendi kendine oynuyorsa ve de mutluysa bile o işi şimdi yapmamalıyım onunla oynamalıyım diye düşünmeden edemiyorum. Çalıştığımız için oluyor bunlar galiba zaten bırakıp gittiğim için vicdan azabı çekiyorum ve evde olduğum sürece yapışık olmalıymışız gibime geliyor :( halbuki her zaman için doğru değil...

    YanıtlaSil
  4. Oncelikle cok gecmis olsun.
    Her ne kadar yeri gelince hepimiz ayni vicdan azabina girsekte, su bir gercekki hepimizin onlardan ayri kendi zamanimizada ihtiyacimiz var, bence en iyisini yapmissiniz, hem de size cok iyi moral olmus.
    Hem eminim sizin bu dinlenmis beden ve ruh halinizden eve geldiklerinde cocuklar, fazlasiyla yararlanmislardir :))

    YanıtlaSil
  5. Aman canım ya çok geçmiş olsun.
    Vicdan azabına gelince,hiççç vicdan yapma tabiki böyle yapacaksın sen zinde ve keyifli oldun mu çocukların da daha keyifli olur. Aramızda kalsın ben bazen 1 gün izin alıyorum, oğlanı kreşe yada bakıcıya teslim edip kocamı da ikna ettiysem onunla veya onsuz keyif çatıyorum. Nasıl iyi geliyor anlatamam. Sık sık olmasa da ayda 1 tavsiye edrim ;)

    YanıtlaSil
  6. Nihan çok geçmiş olsun, Allah acil şifalar versin. Ne kadar zor olduğunu tahmin edebiliyorum. Buluşmamız da ertelendi. Umarım belirlenecek diğer tarihte katılabilirsin. Vicdan azabına gelince, ben kendime şöyle sorular soruyorum:
    1. emin ellerde mi?
    2. kendi başıma geçireceğim bu zaman bana "daha iyi ve sağlıklı bir anne" olarak geri dönebilir mi gerçekten?
    3. Bir de, şu son günlerde onunla bol ilgilendim mi, yeterince vakit geçirdim mi? Öyleyse şimdi de biraz kendi başıma kalsam olur mu?

    Maddelemeden yazamadım yine, liste kafa mı oldum senin dediğin gibi nedir? :)

    YanıtlaSil
  7. geçmiş olsun canım..
    bizimde dinlenmeye ihtiyacımız var.daha verimli,neşeli,bakımlı,olmak bizimde hakkımız.dediğimi yap yaptığımı yapma cılardanım bende tabiki:))
    geçen yiğiti teyzesiyle b ırakıp eşimle sinemaya gittik.filme kafayı veremedim.dolayısıyla zevk alamadım gerektiği kadar.sinema sonrası eşim bişeyler içelim dedi de bende yok evimizde içelim deyip koştur koştura eve geldim.buda benden bir demet.:)
    sevgiler

    YanıtlaSil
  8. tüm yorumlara katılıyorum tatlım..
    vicdanını rahatlatmak adına bir yorum yapayım
    benim kuzenin büyük kız evelki sene üniversite sınavına gireceği yıl depresyona girdi... tüm aile bir yıl terapi aldılar
    psikiyatrın çocuğumuzun nesi var sorularına cevabı aynen şu :
    çocuğa o kadar çok herşeyinizi adamışsınız ki; o ders çalışsın diye misafir almamışsınız, tatillerinizi yemek vs hep ona göre ayarlamışsınız kendi hayatınız diye birşey kalmamış ve şimdi de çocuğunuz ya yapamazsam anksiyetesi yaşıyor suçluluk hissediyor...
    demem o ki; biraz da sen annenin yavrusu olmuşsun... tadını çıkar...
    geçmiş olsun tekrardan...

    YanıtlaSil
  9. geçmiş olsun nihancığım.Ayşeden duydum ben de operasyonu umarım daha iyisindir.

    YanıtlaSil
  10. çok geçmiş olsun canım.Zaten ben de düşünüyordum nerde kayboldun diye.Hiç çocukları düşünme canım onlar gayaet iyi ve mutlulardır.Sen hep onların yanındasın onlar için en iyisi olanı yapıyorsun.Sen iyi olunca onlar da iyi olacaktır.Birkaç gün biraz dinleme her anne için gerek bir şeydir.anne dinlemş olunca ha sakin ve sabırlıdır çocuklar da daha kendini huzur içinde hissedip daha mutlulardır.
    Kendine çok çok iyi bak.

    YanıtlaSil
  11. Nihancım geçmişler olsun,
    Bazen bizimde molaya ihtiyacımızın olması çok normal
    Kendine haksızlık yapma
    Keyif çatmak değil dinlenmek, iyileşmek senin yaptığın.

    YanıtlaSil
  12. yasemin teşekkür ederim. sen de benim gibi vicdanı yakasını bırakmayan annelerdensin demek :)
    mümine saol tatlım. yalnızlık nasıl iyi geldi bilemezsin :)
    selcen, çocuk kendi başına oynuyorsa hiç üzerine gitme derim, biraz daha büyüdüklerinde yanlarında oyalanacak birini istiyorlar çünkü :)
    özlem anne destek moral için teşekkürler :))))

    YanıtlaSil
  13. bir annenin paylaşımları, o taktik bizde de var ;)) gerçekten iyi oluyor kaçamaklar :))
    hilal cim ertelendi demek, umarım katılabilirim, çok isterim :) sorular da harika olmuş, hepsine evet diyorum :))))
    ah ayşecim ah eminim ben de olsam koştura koştura dönerim eve :)
    nihal teşekkür ediyorum, sınava hazırlanan çocukların ailelerinde genelde aynı eğilim var. aileler bu kadar özen gösterirken, bilinçaltına bir baskı oluyor sanırım çocuklarda, herşeyin çoğu zarar gerçekten...

    YanıtlaSil
  14. gülay saol canım, iyiyim :)
    fikriye döndüm canım ama iş yoğunluğundan fazla giremiyorum bloglara :( çok saol verdiğin destek için :)))
    damla de mi keyif çatmak pek hoş kaçmamış, dinlenmek ya da mola demek lazım :) öperim...

    YanıtlaSil
  15. Öncelikle çok geçmiş olsun bu vicdan azapları hiç birimizin peşini bırakmıyor demek ki çalışan anne de olsak 24 saat evde de olsak bir şey değişmiyor anlaşılan.Rahat olabilenleri alkışlıyorum ama ben de yapamıyorum.

    YanıtlaSil
  16. Önce büyük geçmiş olsun. Bir daha tekrarı olmasın diyelim.
    adanmışlık duygunu biraz da enerji toplamak için ihtiyaç duygusuyla değiştirirsen daha rahat edersin gibi geldi bana :) Merak etme onlar iyi ve annelerini seviyorlar..

    YanıtlaSil
  17. Teşekkür ederim hoş buldum :)

    YanıtlaSil
  18. Çok geçmiş olsun Nihan,
    o kadar vicdan yapma bence terapi yapmışsın kendine bak. Senin ruh halinin iyi olması çocuklar açısındanda olumlu yansıyacaktır.

    YanıtlaSil
  19. syrakusa acaba bilinçaltında böyle bir korku var bizde, ya beni sevmezlerse diye :)
    ömer tuna nın annesi teşekkür ederim :)))

    YanıtlaSil

haydi söyle :)